NO GUTS NO GLORY

Gepubliceerd op 4 november 2020 om 20:10

Ik krijg wel eens de vraag:
Wat is nou de oorzaak van die vermoeidheid van jou?
En hoe zit dat nu met je darmen?

D
an sta ik even met mijn mond vol tanden.
Ik wil het uitleggen, heel graag. 
Maar waar begin ik?

Ik ga een poging doen, vandaag.
Het wordt misschien een wat klinisch stukje. 
Maar bear with me.
Want wat ik nu ga beschrijven, is de oorzaak van 95% van onze welvaartsziekten.

OORZAKEN

Mijn lijf is hoofdzakelijk bezweken aan een combinatie van deze vijf dingen. The Big Five, zullen we maar zeggen:

1. Antibiotica
De vele antibiotica die ik op jonge leeftijd heb gekregen. Dit wordt in verband gebracht met een slechte darmflora op latere leeftijd en daarmee indirect met zo ongeveer alle welvaartsziekten. 


2. Slechte voeding en een gluten-intolerantie 
Naar onze maatstaven at ik gezond, maar onze kennis over voeding is achterhaald. Die verrekte gluten bijvoorbeeld. Zijn die nou echt zo slecht? Iedereen reageert er anders op, maar het feit dat de pesticide glyfosaat zich aan gluten hecht, is geen goed nieuws. Ze kunnen onstekingen en gaten in je darmwand veroorzaken waardoor er continu troep in je bloedbaan terecht komt. Een leaky gut of een hyperpermeabele darm, noemen ze dat. Dat gebeurde bij mij.

3. Een parasitaire infectie
Ik heb ergens de parasiet dientamoebe fragilis opgelopen. Door mijn zwakke darmflora kon deze zich naar hartenlust vermeerderen. Dit creëerde enorm veel stress in mijn lijf.

4. Onwetendheid

Opgroeien in een samenleving die weinig begrijpt van balans, emoties, energie, bewustzijn en natuur.

5. Energieke persoonlijkheid
Een bevlogen persoonlijkheid in een gevoelig lijf. Maar, frappant genoeg, ben ik inmiddels van mening dat dit juist mijn leven heeft gered. Zie einde.

GEVOLGEN

Deze Big 5 zorgde (o.a.) voor de volgende problemen:

1. Tekort aan bouwstoffen
Als je darmen niet goed functioneren, krijgt je hormoonhuishouding een klap. En hormonen reguleren onze systemen. Ze worden opgebouwd uit bouwstenen die we uit onze voeding halen. Onze spijsvertering knipt, weekt en maalt die bouwstenen uit ons eten zodat onze mini cellen de mini bouwstenen kunnen opnemen. Daar kunnen ze dan gave dingen mee bouwen. Puzzelen en herstructureren!
Met een slecht werkende darm gaat dat niet goed. Zo laat een hyperpermeabele darm te grote brokstukken door. Daar kunnen je cellen niet mee bouwen en zo bouw je dus tekorten op die je hele lijf ontregelen. 

 

2. Slechte slaap
Melatonine is het hormoon verantwoordelijk voor je slaap en wordt voor 80% aangemaakt in je darmen. Als je darmen niet gezond zijn, krijg je een melatonine tekort en ga je slecht slapen. En slecht slapen brengt je hele lijf in een rap tempo nog veel verder uit balans.
Mensen vroegen mij na een slechte nacht vaak: ben je dan zoveel aan het malen 's nachts? Nee, antwoordde ik dan. Het voelt echt alsof er iets kapot is in mijn lijf waardoor ik maar niet in slaap val. Dat bleek waar te zijn, leerde ik 7 jaar later. 

 

3. Een verzwakt immuunsysteem
Ook 80% van je immuunstofjes wordt aangemaakt in de darmen. Problemen in de darmen zorgen dus voor een verzwakt immuunsysteem. Dat is extra zorgelijk als je een hyperpermeabele darm hebt, omdat er continu onherkenbare stofjes (te grote brokstukken) je bloedbaan in lekken. Daar komt je immuunsysteem van in actie. Indringers! Zo krijg je auto-immuun reacties en voedingintoleranties, die vaak tot uiting komen als huidklachten. Ook kost een immuunsysteem dat continu aanstaat bakken energie.
Maar, denk aan punt 1: als je darmen beschadigd zijn, krijgt je immuunsysteem niet genoeg bouwstenen/energie om zijn werk goed te kunnen doen. Uit pure wanhoop begint je immuunsysteem dan je spieren op te eten - want spieren zijn ook eiwitten. Dat verklaart de vele dagen dat mijn benen me niet konden dragen. En zelfs mijn slappe armpjes waar ik met vrienden altijd zo om heb gelachen.

4. Over-alert zijn
Neurotransmitter Serotonine helpt ons ontspannen. Het zorgt ervoor dat je zenuwstelsel goed functioneert. Dat je stressbestendig bent. Tot 95% van deze soothing happy hormone wordt aangemaakt in je darmen. Tot 95%!! Ik begrijp dus eindelijk waarom ik door de jaren heen steeds minder stress-bestendig werd. Een schokdemper, noem ik het, nu ik weet hoe het voelt om er te weinig van te hebben: je staat dan continu op high alert en krijgt van de kleinste prikkels schokken. Zonder serotonine, slaat je zenuwstelsel op tilt. 


5. Een slechte darmflora

Als je darmflora niet in orde is, heb je een grotere kans op innesteling van parasieten en pathogenen. Die zorgen onder andere voor stressreacties in je lijf en het stijgen van je cortisol levels. Ik heb inderdaad jaren rondgelopen met een parasitaire infectie en nog een paar andere onvriendelijke beestjes. Ik stond continu stijf van de stress en ik snapte maar niet waar het vandaan kwam.

6. Overlevingsstand
Om je staande te houden terwijl dit interne slagveld aan de gang is, gaat je lijf heel veel adrenaline en cortisol aanmaken. Het zijn onze overlevingsstofjes, aangemaakt door de bijnieren. Maar ze zijn niet bedoeld als duurzame hormonen. Ze horen bij gevaar even te knallen en weer weg te ebben. Het gevolg van een continue stroom van deze stresshormonen: bijnieren uitgeput, niet meer voelen wat er in je lijf gebeurt, een slechte spijsvertering en een verhoogde hartslag, geen rust kunnen vinden, rondrennen als een kip zonder kop, een tunnelvisie krijgen, etc. Je fight or flight systeem staat altijd aan en je duurzame herstel- en bouwsystemen worden onderdrukt. Dat is niet lang vol te houden. Je krijgt op den duur paniekaanvallen en mogelijk een angststoornis. Dit proces is ook kenmerkend voor de burn-out, maar, de oorzaak kan dus veel dieper gaan dan overwerkt of overspannen zijn.

Aha. Dus daarom heb je in het Engels GUTS als je dapper en weerbaar bent. 

 

NIKS MIS

Misschien begrijp je nu hoe boos het me maakt, dat in al die jaren dat ik naar medische hulpverleners ging, niemand me ooit gevraagd heeft naar mijn darmen.

Zelfs niet toen ik enorme eczeemplekken en acne uitbarstingen kreeg. Niemand legde een verband.
Niemand keek verder dan de oppervlakte.
Een crèmetje erop en tot ziens.

"Niks, er is niks mis met je. Je bent gezond.
Je vermoeidheid hoort gewoon een beetje bij je.
Je bent gewoon een beetje overwerkt en gestrest."

En toen het echt ernstig werd, verwees mijn huisarts me door naar psychologen. Wilde de bedrijfsarts me laten testen op autisme vanwege mijn heftige reactie op prikkels. Besloot een burn-out coach na één ochtend samen dat ik een zware  persoonlijkheidsstoornis moest hebben omdat ik haar programma niet volhield.

Ik heb vragenlijst na vragenlijst ingevuld over mijn persoonlijkheid en psyche, maar niemand heeft me in al die jaren ooit gevraagd: hey, hoe zit het eigenlijk met je darmen? Met je spijsvertering en je dieet? Heb je dat wel eens laten onderzoeken? 

Terwijl ik maar bleef roepen: 
Het zit niet in mijn hoofd! Het zit in mijn lijf! 
Maar ja. Wie gelooft een gek die roept dat hij niet gek is?

Hoofd en lijf zijn verbonden, vertelden ze me dan belerend.
Het hoofd beïnvloedt het lijf. 
En daar ben ik het 100% mee eens, maar dan werkt dat dus ook de andere kant op. Als lichaam en geest verbonden zijn, dan beïnvloeden problemen in het lichaam toch net zo goed de geest?

Wat hebben onze hulpverleners mij doen twijfelen aan mijzelf. 

"Je moet gewoon wat meer bewegen. 
Rust en actie afwisselen.
Naar buiten gaan!
Wat vaker je vrienden zien!"

Ik denk niet dat ze me hoorden als ik zei dat ik op slechte dagen kruipend naar de badkamer moest. Dat mijn moeder mijn haren moest wassen omdat ik mijn armen niet de lucht in kreeg. Dat ik nauwelijks woorden kon formuleren. Dat ik op mijn allerbeste dagen amper vijf passen in de buitenlucht kon zetten.

Ik stond aan de rand van de afgrond en het advies was iedere week met een psycholoog praten over mijn kindertijd? 

Begrijp me niet verkeerd, traumaverwerking en mindset zijn huge. Mega belangrijk. En persoonlijk doe ik niks liever dan diepe gesprekken voeren. 
Maar niet terwijl ik aan het doodgaan ben -thank you very much.


GENOEG

Na twee jaar zoeken zei mijn lijf opnieuw STOP.
Stop met proberen!
Ik kon niet meer.
Ik kon geen stap meer zetten.
Geen advies meer aanhoren.
Geen dokters, geen coaches, geen therapeuten.
Alles wat ik tot nu toe gehoord had, klopte niet.
We zagen iets over het hoofd.
En het enige wat ik nu nog kon doen, was mijn restje energie sparen. Overleven. Accepteren. Volhouden.
In rust en stilte wachten,
tot ik zelf het antwoord had.

En na vier maanden niets, hoorde ik ineens: het zijn je darmen.
(Enter: spiritualiteit!)

En nu vraag ik me dus af:
al die mensen die kampen met ziekte. 
Mensen met stress, angststoornissen, depressies, ADHD, autisme, alzheimer. Mensen met kanker, tumoren, auto-immuunziekten, diabetes, overgewicht. Mensen met "vage" klachten als eczeem, PMS, allergieën, moodswings, brainfog, acne.

Al die mensen.

Zouden die eigenlijk slachtoffer zijn van een slechte darmflora?
Van overmedicatie, slechte voeding en een ongezonde omgeving? En de medicijnen die de symptomen van hun ziekte dragelijk maken, brengen die hun darmflora niet nog verder uit balans? Dragen die op de lange termijn niet juist bij aan hun ziekte?

Want als ík een slechte darmflora had, dan moeten de meeste mensen dat hebben. Ik ben ooit bij een diëtist geweest, maar zij stuurde me met een schouderklopje en een pluim terug naar huis.

 

PERSOONLIJKHEID

Ik kreeg standaard het advies dat ik rustiger aan moest doen. En daar zat absoluut waarheid in. Ik heb mezelf vervloekt om mijn Lets-Go!-persoonlijkheid. Maar de laatste tijd begin ik te denken: als ik mijn leven had aangepast aan mijn dalende energieniveaus, was ik hier dan wel achtergekomen? Dan was ik misschien niet nu omgevallen, maar dan had ik waarschijnlijk nog vijf jaar half-levend door gesukkeld tot ik dan misschien wel aan de chemo moest. 

Want mijn darmen waren de ideale broedplaats voor tumoren. Het stofje Tumornecrosefactor-alfa (TNFa) is een lichaamseigen stof die tumoren aanvalt en mijn lijf produceerde dit stofje als een maniak. De waarde van dit stofje moet onder de 12pg/ml liggen en bij mij was dit 1146pg/ml. Mijn behandelaar schrok ervan. Ze had nog nooit zulke hoge ontstekingswaarden gezien.

En na een paar maanden van mijn aangepaste voedingspatroon, daalde dit stofje naar de normaalwaarden. Zonder ontstekingsremmers of andere medicijnen. 

I repeat: NA EEN PAAR MAANDEN ANDERS ETEN (!!!).

Snap je nu waarom ik zo bevlogen ben over voeding?

Het redt mijn fucking léééévéééén!

Image: Gaby d'Alessandro

>> Dit was ik vrij letterlijk.
Zie hieronder voor en na  foto's .


BRONNEN

Mocht je zelf op onderzoek willen uitgaan, hier een aantal bronnen:


Boeken over de spijsvertering en de relatie tussen darmen en hersenen:

Testen:
www.darmklachten.nl



13 NOV TOEGEVOEGD:

Ik heb naar aanleiding van dit stuk veel vragen gekregen over mijn behandeling en mijn voeding. Het balletje is voor mij gaan rollen nadat ik contact heb opgenomen met het MGlab

Ik heb ze gemaild met de vraag of het mogelijk was om tumoren en ontstekingen in de darmen op te sporen via hun testen. Ze hebben me toen doorverwezen naar een orthomoleculair kPNI therapeut gespecialiseerd in de darmen en de spijsvertering. Jolanda Dorenbos van OERvitaal. Ik heb dit dus niet via de huisarts gedaan - ik was klaar met smeken en discussiëren ;)

Sommige mensen denken dat de orthomoleculaire wetenschap alternatief en zweverig is, maar het is 100% wetenschappelijk. Het enige verschil met de reguliere wetenschap is dat ze voeding en supplementen verkiest boven medicijnen. Daarmee steun je je lichaamseigen processen - in plaats van medicijnen symptomen te laten bestrijden. Je kan via deze pagina een behandelaar bij jou in de buurt vinden.


Mijn dieet komt in grote lijnen overeen met het Paleo dieet (niet volledig), maar het advies hangt natuurlijk af van je klachten en de staat van je spijsvertering. Daar kan je samen met een kPNI therapeut achterkomen.


Wil je alleen wat inspiratie? Check Maar...wat eet je dan?


Als je toch nog vragen hebt, stel ze gerust.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.